Նա 37 տարեկան է, ես՝ 31 տարեկան, նա չի շտապում ամուսնանալ

Նա 37 տարեկան է, ես՝ 31 տարեկան, երկուսս էլ բարդ բնավորություններ ունենք։ Չնայած սխալվում եմ, բայց իսկապես փորձում եմ, շատ եմ փորձում սովորել ապրել, հասկանալ դա։ Նա, իհարկե, ունի իր պահերն ու հարցերը, բայց պատահում է, որ հայտնվում ու անհետանում է, հետո նորից հայտնվում ու նորից անհետանում։ Ինձ դուր չի գալիս այս վերաբերմունքը։ Ես արդեն ընտանիք ու երեխա եմ ուզում, բայց նա չի շտապում ամուսնության առաջարկ անել։

Այս շաբաթ ժամադրություն կար: Իմ սիրելին դժվար ժամանակներ է ապրում, դեպրեսիա և վատ տրամադրություն։ Փորձեցի օգնել նրան, ժպտացի, կատակեցի ու լսեցի նրան։ Երբ նա ինձ տուն բերեց, ես հանգիստ ձայնով ասացի, ավելի ճիշտ՝ հարցրի, որ եթե նա ծրագրում է հայտնվել ու անհետանալ իմ կյանքում, ուրեմն պետք չէ։ Իսկ եթե նա ուզում է մնալ, ուրեմն ես ուրախ կլինեմ, իսկ եթե ոչ, ապա ոչ։

Նա սկսեց ձայնը բարձրացնել, ասաց, որ ես իրեն չեմ հասկանում, որ նա ընկճված է, և անընդհատ մտածում է, թե ինչ անել հետո։ Նա վիրավորվեց, որ երկու անգամ ասաց, որ ընկճված է, բայց ես նրան չլսեցի։ Հետո ասում է, որ ավելի լավ է գնամ, թե չէ կվիճենք, համբուրվեցինք ու գնացի։ Ուրեմն կասե՞ք ձեր կարծիքը: Ի՞նչ կանեիք և ի՞նչ կանեիք այս դեպքում։ Որքանո՞վ եմ սրել ամեն ինչ, և ի՞նչ կարելի է անել իրավիճակը շտկելու համար։ Ի՞նչ եք կարծում, նրա վերադարձի հնարավորություն կա՞։

(Visited 55 times, 1 visits today)
Понравилась статья? Поделиться с друзьями: