Ես աշխատում եմ իսկ ամուսինս ողջ օրը տանը բազմոցին պառկած է

Ես 24 տարեկան եմ։ 2018 թվականի հունիսին ես հանդիպեցի մի տղայի, նրա ծնողներն ինձ արձակուրդի տոմս գնեցին։ Հետո նրա մայրը խնդրեց ինձ զանգահարել իրեն (որդուս) վիզա ստանալու հարցում օգնության համար: Երբ հավաքեցի նրա համարը, անմիջապես զգացի, որ դեժավյուի պես զանգում եմ մի մարդու, ում շատ լավ ճանաչում եմ։

Մենք անմիջապես սկսեցինք խոսել, բայց հեռախոսով, քանի որ տղան ապրում է այլ քաղաքում։ Անմիջապես հոգիների միասնություն էր, ավարտում էինք միմյանց արտահայտությունները, ավելի ու ավելի շատ նմանություններ էինք գտնում զրույցների ու հետաքրքրությունների մեջ։ Ես երբեք հեռվից չէի շփվում և իրականում չէի հավատում դրան, հետաքրքրություն չկար, բայց այստեղ ամեն ինչ պտտվում էր այնպես, կարծես «իմ կամքին հակառակ», մի անհավատալի ուժ քաշեց ինձ։

Մոտ երկու շաբաթ անց նա եկավ մեր հայրենի քաղաք՝ ընկերների հարսանիքին։ Մենք հանդիպեցինք։ Հաղորդակցությունը նույնքան հետաքրքիր էր, բայց ես այնքան էլ գրավչություն կամ համակրանք չունեի որպես տղամարդ: Ինձ հետապնդում էր այն զգացումը, որ սա մի լավ հին ընկեր է, որին ես երկար ժամանակ չէի տեսել։ Մեկ ամիս անց նա նորից եկավ, բայց ինձ Սանկտ Պետերբուրգ տանելու որոշմամբ։ Ինտիմ հարաբերությունները նույնպես արագ պտտվեցին, և գրավչությունն էլ ավելի ուժեղացավ: Ես վաղուց էի ուզում հեռանալ, բայց այդպես էլ չհասցրի: Նա պարզապես եկավ, տոմս գնեց, և ես գնացի մեկ պայուսակով, նույնիսկ չհասցրի միտքս փոխել։ Բայց մենք այնքան լավ էինք զգում, իմ կյանքում ես հոգիների նման հարազատություն չեմ զգացել։


Ամուսնացանք, ես աշծատում էի իսկ նա ոչ, կարծում էի որ ժամանակավոր է և շուտով նա նույնպես աշխատանք կգտնի, այսպես անցավ մեկ տարի, աշխատանքից գալով հասկանում էի որ ամբողջ օրը բազմոցին է անցկացրել, անկեղծ ասած ինձ նյարդայնացնում էր այդ միտքը, որ ես ողջ օրն աշխատել եմ,իսկ նա պառկել է ֆիլմ է դիտել, բայց անգամ մի ափսե իր ետևից չի լվացել
Այդպես է շարունակվում մինչ օրս, իմ սերը նրա հանդեպ արդեն մարել է և ես չգիտեմ թե ինչ անեմ

(Visited 40 times, 1 visits today)
Понравилась статья? Поделиться с друзьями: