Ես ու ամուսինս խղճում ենք մեր ընդհանուր ընկերոջը, քանի որ նրա կինը անընդհատ բղավում էնրա վրա

Ես երբեք չեմ խառնվում ընկերներիս հարաբերություններին. Ես ու ամուսինս մտերիմ ընկեր ունենք։ Մեզ համար նա ամենամոտ մարդկանցից է, և նրա հետ ընկերությունը տարիներ շարունակ տեւում է։

Անցյալ տարի նա ամուսնացավ և ինձ բացվեց մյուս կողմից: Ամբողջ հարսանիքի ընթացքում երկերեսանիությունն օդում էր: Հարսի և փեսայի միջև չկար ջերմություն, ակնածալից վերաբերմունք և հոգատարություն միմյանց նկատմամբ։ Նրանք բաժանված էին ողջ հարսանիքի ընթացքում, իսկ ծնողները նստել են տարբեր սեղանների շուրջ ու յուրաքանչյուրը շփվել միայն հարազատների հետ։
Հարսանիքից հետո ես ամբողջովին դադարեցի ճանաչել ընկերոջս։ Բայց առավել եւս ես չեմ հասկանում նրա կնոջը։ Նա կարող է իրեն թույլ տալ վիրավորել նրան, նվաստացնել, բղավել նրա վրա և նույնիսկ հարվածել:

Չեմ պատկերացնում, թե ինչպես է նա ապրում նման մշտական ​​սթրեսի մեջ։ Անընդհատ կշտամբանքներ, մշտական ​​քննադատություններ, մշտական ​​նվաստացումներ։ Ես չեմ կարող գլխումս այդ վերաբերմունքը հասկանալ։ Բայց միևնույն ժամանակ ես հասկանում եմ, որ քանի որ նա ապրում է նրա հետ, ուրեմն սա նրա ընտրությունն է։ Նա հղի չէր, երբ ամուսնացավ նրա հետ։ Երկուսն էլ ունեն հեղինակավոր աշխատանք, բնակարանների, փողի սուր պակաս չկա։ Բայց անընդհատ, երբ մենք վերադառնում ենք նրանց տնից, մտքերը տանջում են մեր հոգիները։

(Visited 90 times, 1 visits today)
Понравилась статья? Поделиться с друзьями: