Անցյալն ինձ հանգիստ չի թողնում

Այրվող ծխախոտը կամացուկ վառվում է նրա ձեռքում։ Քաղաքը կամաց-կամաց խեղդվում է մայրամուտի կարմիր բոցի մեջ, և հոգու մեջ հանկարծ սկսում են նվագել վաղուց մոռացված թվացող լարերը: Որքան վաղուց՝ 14 տարի առաջ։ Մենք ամուսնալուծվեցինք և յուրաքանչյուրը գնաց իր նոր և դեռևս անհայտ կյանք: Նա հույսեր ուներ, իսկ ես՝ ցավ ու խելագար հոգնածություն։

Ինչպես շատերը, այնպես էլ մեր ընտանեկան նավը մխրճվեց առօրյա կյանքում և հայտնվեց այնպես, ինչպես մեզ թվում էր այն ժամանակվա անհաղթահարելի խնդիրներ: Իհարկե, ամեն ինչ հանգեցրեց դրան փողի պատճառով: Բայց ժամանակը ցույց տվեց, որ այս խնդիրն ամենևին էլ խնդիր չէր։ Բայց հետո մենք ամեն ինչ այլ կերպ տեսանք:

Երկուսս էլ շատ աշխատեցինք։ Նյարդերը չդիմացան սթրեսին ու սթրեսին, ու սկսեցինք վիճել ու հայհոյել։ Ի վերջո, մենք ամեն ինչ հաղթահարեցինք, բայց, ինչպես պարզվեց, նա ավելի վաղ հանձնվեց։ Նա կողքից ելք գտավ իր համար։ Ճշմարտությունը, ինչպես միշտ, ի հայտ եկավ։ Եվ հետո ամուսնալուծություն, և յուրաքանչյուրն իր ձևով:
Երկուսն էլ երջանկություն չգտան։ Նրա նոր սերը շատ արագ մարեց և ավարտվեց։ Ամեն ինչ սովորական է: 14 տարի է անցել բայս անցյալի մտքերն ինձ հանգիստ չեն տալիս

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: