Ինձ դուր չի գալիս, թե ինչպս է մայրս խոսում իմ ընկերոջ մասին

Երբ ես 18 տարեկան էի, մի տղա եկավ ինձ մոտ և սկսեց շատ պնդել, որ միասին ապրենք: Նա շատ լուրջ մտադրություններ ուներ իմ հանդեպ։ Նա խոսեց այն մասին, թե ինչպես չի կարող ապրել առանց ինձ, նա նաև սիրում է այլ քաղցր խոսքեր ասել։
Ես այն ժամանակ առաջին կուրսեցի էի։ Այս առաջարկն ինձ վախեցրեց։ Չնայած նա այդ ժամանակ ինձ հետ հարաբերությունների մեջ էր 2 տարի։ Ես հոգեպես պատրաստ չէի ապրել նրա հետ։ Ես պարզապես դուրս թռա ծնողական բնից և չէի էլ կարող պատկերացնել, որ դա տեղի կունենա այդքան վաղ:

Հաճախ էի գալիս նրա մոտ՝ գիշերելու։ Հետո նա գնաց բանակ, ես էլ նրան էի սպասում։ Ես ուրախությամբ գնացի ապրելու իմ սիրելիի հետ, երբ վերադարձավ: Երբեմն նույնիսկ նախանձելի էր, որ տեղացի ընկերներն իրենց ծնողների հետ ապրում են ամեն ինչով պատրաստ։ Սնունդ են առնում, գլխացավ չունեն, թե ինչ եփեն, ​​ինչ գնեն, ինչպես վճարեն կոմունալ բնակարանը։ Բայց հետո ես վարժվեցի դրան։ Միակ ցավալին այն է, որ մայրս հավանություն չի տալիս համատեղ կյանքին։ Իմ ընկերոջը սենյակակից է անվանում: Նա ասում է, որ ոչ մի նմանտղա դեռ աղջկան ամուսնության չի կանչել։ Բայց ես այդպես չեմ կարծում։ Չնայած այս թեմային չենք շոշափել, բայց ես հավատում եմ, որ կամուսնանամ նրա հետ։

(Visited 35 times, 1 visits today)
Понравилась статья? Поделиться с друзьями: