Իմ կյանքից 5 տարի նվիրեցի նրան, իսկ նա թողեց ու հեռացավ այլ երկիր

Ես ու Իգորը հանդիպեցինք 5 տարի առաջ՝ ընդհանուր ընկերների հետ երեկույթի ժամանակ։ Հետո նա 26 տարեկան մի գեղեցիկ ամաչկոտ տղա էր (ես 23 տարեկան էի), խելացի, բայց առանց փողի և առանց մեծ հեռանկարների։ Ինձ դուր եկավ, կարդացած էր ու հումորի զգացումով, նրա մեջ տեսա չօգտագործված ներուժ, և շուտով սկսեցինք հանդիպել։

Կամաց-կամաց նրան հաջողվեց փոխանցել այն միտքը, որ բյուջետային կազմակերպությունում համակարգային ադմինիստրատորի աշխատանքն իրեն ոչ մի տեղ չի տանի։ Որ դուք պետք է աշխատեք ինքներդ ձեզ վրա, զարգանաք մասնագիտորեն, և այդ ժամանակ դուք կարող եք շատ բանի հասնել նույնիսկ առանց ծանոթությունների և կաշառքների։ Ես նրան ընդունեցի ծրագրավորման, հետո անգլերենի, քանի որ առանց անգլերենի ՏՏ-ում անելիք չկա։ Սկզբում ես ինքս նրա հետ էի սովորում, քանի որ իմ անգլերենը դպրոցական տարիներից լավ է եղել, հետո միասին առանց թարգմանության դիտում էինք ամերիկյան հեռուստահաղորդումներ։ Բնականաբար, դա ձեռնտու էր և՛ ինձ, և՛ նրան, և՛ մեզ՝ որպես զույգ։

Թվում էր, թե ամեն ինչ հիանալի էր ընթանում: Մեր ծանոթությունից մեկ տարի անց մենք միասին բնակարան վարձեցինք, ևս վեց ամիս հետո Իգորը աշխատանքի ընդունվեց որպես ծրագրավորող խոշոր միջազգային աութսորսինգային ընկերությունում և աստիճանաբար սկսեց լավ վաստակել և շուտով նրան խոստացան ևս մեկ բարձրացում։ Մեր քաղաքի համար սա շատ լավ աշխատավարձ է, նույնիսկ կարողացանք մի փոքր խնայել։ Մենք միասին հետագա կյանքի պլաններ էինք կազմում՝ բնակարան գնել, ճամփորդել… Ընտանիքի ու երեխաների մասին իմ զգուշավոր հարցերը նրան կարծես չէին վախեցնում։ Եվ այս ամենը ինչ-որ կերպ անսպասելի ու հիմարորեն փլուզվեց։

Այնուհետև փետրվարի 24-ին տեղի ունեցավ «հատուկ օպերացիա». Հենց առավոտից Իգորի թիմը որոշեց շտապ հեռանալ Ռուսաստանից, քանի որ դա շատ խիստ խորհուրդ էր տվել իրենց հաճախորդը։ Նույն օրը տոմս գնեցին դեպի Կիպրոս — ինքնաթիռները դեռ ազատ էին թռչում, և տեղափոխեցին գրեթե բոլորը (12 հոգուց 10 հոգի): Կիպրոսում տեղավորումն իրականացրել է գործատուն՝ հաճախորդի ֆինանսական աջակցությամբ։

Իգորը մի կերպ ճմրթված հրաժեշտ տվեց ինձ, ասաց, որ հենց նոր վայրին վարժվի, ինձ կտանի իր մոտ։ Հավաքեց առաջին անհրաժեշտության իրերը մեկ ճամպրուկի մեջ և թռավ։

Եվ մեկ շաբաթ անց ես ու Իգորը բաժանվեցինք։ Տեսազանգով, ժամանակակից այսպես. Նա ասաց, որ մենք չափազանց տարբեր ենք, որ չգիտի, որ ես «զոմբիացված» և «այնքան բութ եմ», որ «չի տեսնում մեր հետագա հարաբերությունները»։ Որ նա նախկինում չէր համարձակվում այդ մասին ասել, իսկ հիմա ամեն ինչ իբր ինքն իրեն լուծվեց։

Գրեթե ամեն օր լաց էի լինում ու դեռ լաց լինում։ Ինչպե՞ս կարող էր նա դա անել ինձ հետ: Ես այնքան ջանք գործադրեցի նրա վրա, աջակցեցի նրան ամեն ինչում, օգնեցի ուսմանը, գրեթե ամբողջ կենցաղային առօրյան ինձ վրա էր։

Հիմա չգիտեմ ինչ անել։ Ես նույնիսկ ընկերներիս չեմ ասել, որ մենք բաժանվել ենք, և այն միտքը, որ ես պետք է վերադառնամ ծնողներիս մոտ, ինձ ճնշված է դարձնում: Ի՞նչ մեղք ունեմ։ Ինչու՞ է այդպես ինձ հետ:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: