-Սա քո մայրն է, ծանոթացիր, ասաց մենեջերը աղջկան

Մի անգամ հիվանդանոցում հանդիպեցի մի տարեց կնոջ։ Զրուցակիցը հաճելի ու շփվող էր և, չնայած իր բոլոր անախորժություններին, չի դառնացել և չի կորցրել մարդկանց հանդեպ կարեկցանքի զգացումը։ Նրանից ես լսեցի մի անհավանական, գրեթե դետեկտիվ պատմություն։ Գրեթե ամբողջ կյանքը Աննա Նիկոլաևնան անցկացրել է մի փոքրիկ գյուղում։ Երիտասարդները վաղուց փախել են։ Ծերերը մնացին՝ լքված՝ ողջ մնալու համար, մոռացված հարազատների ու իշխանությունների կողմից։ Բայց մինչ այդ նա մանկատանն էր։ Ինչպես է Անյան հայտնվել այնտեղ, նա չգիտեր։ Ուսուցչուհին մոր մասին հարցին պատասխանել է, որ նա մահացել է ծննդաբերության ժամանակ։ Փաստաթղթերում ոչ մի տեղեկություն չկար հայրիկի մասին, ինչպես նաև այլ հարազատների մասին։
Մի օր, երբ նա տասներկու տարեկան էր, Անյային մենեջերը կանչեց գրասենյակ:

Բացի այդ, սեղանի մոտ նստած էր մի երիտասարդ, բայց բոլորովին այլանդակ կին։ Նա շրջվեց և երկար նայեց նրան, իսկ հետո, առանց որևէ բառ արտասանելու, գլխով արեց. «Սա ձեր մայրն է», — ասաց մենեջերը: Նրա անունը Եվդոկիա է։ -Իսկական մայրի՞կ: Անյան շփոթված հարցրեց. Իհարկե, նա շատ էր ուզում մայր ունենալ, բայց այս Եվդոկիան նրան դուր չէր գալիս։ Աղջիկը միշտ պատկերացնում էր մորը գեղեցիկ, ինչպես հեքիաթի արքայադուստր։ Սպասում էր, որ խաղալիքներով ու քաղցրավենիքներով գա իր մոտ։ Մենեջերը շոյեց Անյայի մազերը և շշնջաց նրա ականջին. — Դու արդեն չափահաս ես, այնպես որ ես ոչինչ չեմ հորինի ու խաբեմ։ Եվդոկիան ուզում է քեզ որպես դուստր վերցնել։ Նա ապրում է միայնակ, իսկ դու՝ մենակ ես։ Ընդհանրապես, երկուսդ ավելի շատ զվարճանալու եք։

Անյան երկչոտ նայեց իր նոր մորը և հառաչելով իջեցրեց աչքերը: Այսպիսով, նրանք սկսեցին միասին ապրել՝ Եվդոկիան և Աննան գյուղում, որտեղ Եվդոկիան փոքրիկ տուն ուներ իր ծնողներից: Մոր և դստեր միջև առանձնահատուկ ընկերություն չկար։ Եվդոկիան լուռ էր, խիստ, բայց չէր վիրավորում աղջկան։ Հարևանությամբ ապրում էր հարուստ ընտանիք։ Սեփականատերը բարձրահասակ է ու գեղեցիկ։ Նրան հավասար էր նաև կինը։ Աշխատում էին, թե չէ՝ որտեղի՞ց տան ու բակում այդքան լավություն, բայց հանգստանալ էլ գիտեին ու սիրում էին։ Հաճախ հյուրերը հավաքվում էին հարևանների մոտ։ Հետո բակում սեղաններ գցեցին, ու մինչև գիշեր ակորդեոնի տակ երգեր էին հնչում ու ծիծաղ։

Անյան մի կերպ որոշեց իրենց տոնի համար ցանկապատի անցքից նայել, բայց հանկարծ ինչ-որ մեկը ցավագին հարվածեց նրա մեջքին եղինջներով։ Նա գլուխը բարձրացրեց և տեսավ հարևանի որդուն. «Լսիր, մոլորված, ինչո՞ւ ես քո անլվա մռութը մտցնում մեր կյանք. Հաջորդ անգամ ես մի դույլ լակ կլցնեմ գլխիս։ Հասկացա՞ր
Աղջիկը, շրթունքները կծելով, գնաց բակ և նեղությունից երկար մռնչաց այնտեղ։ Թե ինչ չեն կիսել հարեւանները Եվդոկիայի հետ և ինչու նրանց այդքան չեն սիրում, նա չի պատմել։ Նրանք ոչ միայն երբեք չեն բարևել միմյանց, այլ նույնիսկ հանդիպելիս հարևանը թքել է նրանց հետևից կամ ինչ-որ աղբ և նույնիսկ սատկած իրեր նետել ցանկապատի վրայով, տարբեր լուրեր տարածել նրանց մասին։ Ամուսինը սրան չի մասնակցել, բայց չի էլ խանգարել նրան։ Եվդոկիան, ամեն անգամ նման դեպքից հետո, գիշերը հանգիստ լաց էր լինում բարձին։

(Visited 62 times, 1 visits today)
Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Добавить комментарий

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: