— Տղաս շուտով պետք է ինձ տանի այստեղից-, ասում էր խեղճ կինը

Աշխատանքի համար հաճախ ստիպված եմ լինում տարբեր հաստատություններ այցելել։ Այդ շաբաթ այն ծերանոցն էր… Ես չեմ սիրում այնտեղ գնալ, բոլոր տատիկներն ու պապիկները փորձում են հիշել, թե արդյոք ես իրենց հետ ազգակցական կապ ունեմ, և նրանք շատ են վրդովվում, երբ հասկանում են, որ ես այստեղ եմ միայն գործի համար: Վերջերս այնտեղ հանդիպեցի նոր եկած տատիկի: Տատիկը ներքևում մեկ խալաթով էր, թեև այնտեղ զով էր։ Իսկ նա ոտաբոբիկ էր՝ միայն գուլպաներով։

-Տատի՛կ, ինչո՞ւ ես այստեղ ոտաբոբիկ։ Գնա կոշիկներդ հագիր, թե չէ կհիվանդանաս,- ասում եմ նրան որպես ուսուցիչ։ Երբեք չգիտես, թե ինչ ունի նա այնտեղ, նրանք կարող են մոռանալ, քանի որ ոմանք, իհարկե, ոչ բոլորը, նման են երեխաների: Բայց նա շփոթվեց, բայց նա պատասխանեց ինձ … — Սպասում եմ որդուս, նա ասաց, որ մի երկու շաբաթից ինձ այս հիվանդանոցից կտանի, մենք այստեղ այնքան շտապեցինք, որ նույնիսկ հողաթափերս մոռացա: . Եվ տեսնում եք, նա ժամանակ չունի ամեն ինչ բերելու, բայց նա լավ տղա է, նա ինձ չի թողնի …

Փորձեցի աշխատակիցներից ճշտել արդյոք կապվել են տղայի հետ, աշխատողն ասաց, որ տղա իրենց տեղեկացրել է որ չի կարողանա ոչ բաճկոն ու կոշիկներ ուղարկել մոր համար, ոչ էլ նրան տուն տանել․․․․․․Իսկ տատիկը սպասում էր

(Visited 62 times, 1 visits today)
Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Добавить комментарий

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: